Einde verhaal – of toch niet?

En zo zit het er alweer op… onze verrassende vakantie.

We hebben gelachen, genoten, en een hoop leuke mensen leren kennen. Wie weet kruisen onze paden ooit nog eens — de zee is groot, maar de wereld soms klein.

Het “geluks­koppel” hebben we vandaag niet meer gespot, waarschijnlijk druk bezig met hun volgende jackpot. Gelukkig hadden we nog een gezellige babbel met het andere Belgische koppel.

Natuurlijk werden er nummers uitgewisseld, zodat de foto’s en filmpjes straks hun weg vinden naar hun mailbox (en ik mijn reputatie als reisbureau-fotograaf hoog kan houden).

Morgen mogen we al rond 9 uur van boord.

Eerst nog een taxi zoeken en richting luchthaven.

Of er nog ontbijt in zit? Dat hangt volledig af van de vraag: zijn we wakker of niet?

Rond 18 uur landen we weer op Belgische grond.

Daar wacht dan de volgende etappe: de voorbereiding op mijn “luxe verblijf in Hotel Sint-Maarten”.

All-in formule: geen alcohol, wassen met speciale zeep, vijf dagen neuszalf smeren… en dan inchecken voor een verblijf van enkele nachten. Roomservice inbegrepen, maar helaas zonder cocktailkaart 😉.

Sammy zal ons thuis alvast verwelkomen (na eerst zijn katsitter uitvoerig bedankt te hebben met een blik vol liefde en brokjesverwachting).

De grote terugreis: huiswaarts zonder valiezen

We staan in de rij bij de check-in in Athene. De spanning stijgt.

Onze koffers willen klokslag halfvier de luchthaven verlaten — in theorie althans.

De taxi-rit was als een scène uit een Griekse tragedie, geschreven door iemand met file-obsessie: elk eiland in de Egeïsche Zee leek wél bereikbaar, behalve de snelweg naar de luchthaven.

Bij de security-lijn: Wim door het poortje — PIEP!

De bewaker fronst. Wim glimlacht: “Twee nieuwe knieën, iets meer metaal dan vroeger.”

De bewaker knikt begrijpend… tot hij zegt: “Meneer, zou u uw riem willen afdoen?”

Zijn riem, volgens jou onschuldig, bleek een mini-wapenkamer aan metalen gespjes.

We besluiten: volgende keer vliegen we gewoon in kimono’s, zonder ritsen of knopen.

Ondertussen: check-in, veiligheidscontrole, vlucht… én een extra uurtje vertraging.

We zuchten en doen wat elke reiziger doet in zo’n geval: eten, drinken en wachten.

Dankjewel Brussels Airlines, om ons nog wat langer ‘op vakantie’ te houden!

Einde verhaal – of toch niet? Niet dus!

Het is intussen 22u30 en jawel… we zijn eindelijk thuis geraakt.

En jullie raden het vast al: “Die twee hebben weer iets meegemaakt!”

Alles begon nochtans vlekkeloos: valiezen ingecheckt, hapje gegeten, op weg naar gate B20.

Tot het eerste bericht kwam: “Een uurtje vertraging.” Ach ja, kan gebeuren.

Een half uur later: “Misschien twee uur…”

En zo begon de WhatsApp-marathon: de katsitter verwittigd, de taxi in Brussel gebeld, vluchtnummer doorgestuurd, en dan maar wachten — met de ogen halfdicht, want we waren al op sinds 7 uur.

Om 17u30 mochten we eindelijk het vliegtuig op.

Na een vlucht van 3u30 landden we in Zaventem… en dáár begon het pas.

Onze gate bleek terminal 74 — nog verder kon echt niet.

Na een stevige wandeling kwamen we aan bij bagageband 1, waar vijf andere vluchten ook op wachtten.

45 minuten later: nog steeds geen valiezen.

En toen… verdwenen we van de schermen.

ja hoor: een hele vlucht zonder bagage.

Alle passagiers mochten aanschuiven bij Lost & Found, waar alles “elektronisch” moest — ideaal, als je gsm én iPad plat zijn.

Wim zag het al somber in: “We zien die koffers nooit meer terug!”

Maar ik bleef optimistisch: ze brengen ze vast wel thuis… hopelijk.

De taxi stond ondertussen al meer dan een uur te wachten, maar gelukkig zonder morren.

En zo kwamen we — zonder bagage, maar mét een karrenvracht aan verhalen — veilig thuis.

20 september – Het avontuur van Meneer en Mevrouw Valies

Na een welverdiende vakantie besloten Meneer en Mevrouw Valies dat zij óók recht hadden op een paar extra dagen plezier.

Terwijl hun baasjes netjes het vliegtuig instapten, fluisterde Meneer Valies:

“Kom, schat, wij maken er nog een citytrip van.”

En zo geschiedde.

Ze zwierven van bagageband naar bagageband, namen een taxi van trolley tot trolley, en checkten zelfs in bij een lounge voor verloren koffers.

Meneer Valies (degene met de vuile was) genoot met volle teugen:

“Eindelijk lucht! Wat een opluchting om even niet dichtgeritst te zijn.”

Mevrouw Valies (de kadootjeskoffer) knikte, maar keek wat zenuwachtig naar haar inhoud:

“Ik hoop maar dat niemand mijn verrassingen ontdekt. Het moet toch spannend blijven!”

Drie dagen lang deden ze alsof ze toeristen waren.

Ze poseerden naast verdwaalde rugzakken, bestelden denkbeeldige cocktails in de Lost & Found-bar, en genoten van de vrijheid.

Maar plots kwam het bericht:

“Terug naar huis, nu!”

Ze protesteerden nog: “Maar we hebben nog geen foto bij de Eiffeltoren van de transitzone!”

Toch moesten ze in de shuttle. Onderweg spraken ze af:

“Oké, we doen alsof we verdwaald waren. Netjes sorry zeggen, en hopen dat ze ons niet terugsturen.”

En nu is het afwachten. Wie van hen als eerste aanbelt: Meneer Valies met zijn geparfumeerde vuile was, of Mevrouw Valies met haar geheime schatten?

Of komen ze gezellig samen thuis?

Maar één ding is zeker: Meneer en Mevrouw Valies hebben meer vakantie gehad dan hun baasjes.

Breaking News!

De eerste koffer brachten ze netjes thuis.

Na dagen vol spanning is het mysterie eindelijk opgelost!

Een mail met een telefoonnummer bracht de doorbraak:

onze tweede koffer was gegijzeld door… jawel, Brussels Airlines!

Onze held Wim nam de trein naar Zaventem om de koffer persoonlijk te bevrijden.

En ja hoor — ze is terecht! 🎉

Eindelijk thuis.

Einde verhaal… écht deze keer. 😉