Dag 2 – Van jetlag naar champagne 🍾🚢

Deze morgen waren sommige mensen héél vroeg wakker…
Frieda bijvoorbeeld al om 5 uur. Maar eigenlijk was het in België al 14 uur, dus technisch gezien mocht dat. Alleen vond de rest van het gezelschap dat midden in de nacht iets minder logisch.
Het ontbijt begon pas om 7 uur, maar Wim had ondertussen zo’n honger dat hij waarschijnlijk de ontbijtruimte zelf had geopend als het nog langer duurde. Gelukkig kon hij zich uiteindelijk uitleven op koffie, broodjes en alles wat erbij hoorde.
Na het ontbijt nog wat “platte rust” — ook wel bekend als: proberen wakker blijven zonder opnieuw in slaap te vallen door de jetlag.

Om half elf checkten we uit en daar was hij weer: Anton de taxichauffeur, ondertussen officieel benoemd tot vijfde lid van de reisgroep. Het was amper twee kilometer naar de haven, maar met acht valiezen én de heuvels van Vancouver voelde wandelen plots als een expeditie door de Rocky Mountains. Taxi dus. Een wijze beslissing.

Aan de haven verliep alles verrassend vlot. De acht valiezen werden afgegeven en zouden later vanzelf in de kajuit verschijnen. Altijd een spannend moment: “Zien we onze koffers ooit nog terug?” Gelukkig wel dus.

Omdat we pas om 15 uur mochten inschepen, gingen we nog wat rondwandelen in de buurt. We zagen constant watervliegtuigen opstijgen en landen alsof het gewone stadsbussen waren. Ook de Disney Wonder lag in de haven klaar — precies alsof Mickey Mouse ook mee op cruise wilde.

Om 13u15 stond er nog een spectaculaire activiteit gepland: de FlyOver Canada ervaring. En wauw… alsof we écht boven Canada vlogen. Bergen, bossen, sneeuw, meren… en uiteindelijk Vancouver vanuit de lucht. Supermooi en absoluut een aanrader. Alleen jammer dat Wim onderweg geen echte snacks kon bestellen tijdens de “vlucht”.

Daarna richting boarding en immigratiecontrole. En daar zorgde Wim weer voor entertainment. De controleur riep namelijk “Frieda”, maar Wim dacht blijkbaar dat híj bedoeld werd en stapte enthousiast naar voren voor de camera.
“Hello Frieda,” zei de man droogjes.
Iedereen lachen natuurlijk.
Toen het daarna écht Willem zijn beurt was, riep de controleur:
“Frieda, it is your turn!” 🤣

Vanaf dat moment was Wim officieel herdoopt tot Frieda.

Dankzij Patrick mochten we trouwens overal via de VIP- en prioritylijn passeren. Nauwelijks aanschuiven dus. We gaan eerlijk zijn: van ons mag Patrick altijd mee op cruise. Dat VIP-leven bevalt ons uitstekend. 😄

Het boarden verliep supervlot en eens op het schip begonnen we meteen met verkennen. Niet verdwalen op dag één was al een overwinning op zich.

Daarna was het tijd voor de sail away party mét gratis champagne. Oorspronkelijk zouden we om 17 uur vertrekken, maar uiteindelijk werd het 19 uur. Geen enkel probleem, want het was heerlijk weer: zon, 22 graden en een zalige sfeer op het dek.

Ondertussen waren ook onze koffers netjes aangekomen in de kajuit. Tijd dus om het avondmaal te testen in The Galley, een soort restaurant met allemaal verschillende eetstandjes. Gevaarlijk concept voor mensen die moeilijk kunnen kiezen… of voor Wim.

Na een douche, wat foto’s uitzoeken en dit verslagje schrijven, is het nu tijd voor ons bedje. Morgen wordt het een zeedag.
En jawel… de klok gaat alweer een uur achteruit.

Het verschil met België wordt dus vanaf morgen: min 10 uur.
Of anders gezegd: tegen dat wij ontbijten, zijn ze thuis waarschijnlijk al bijna aan het avondeten. 🤪