Dag 8 – Juneau: walvissen, regen en een mysterieuze kroegentocht 🐋☔📸

Vandaag kwamen we aan in Juneau, de hoofdstad van Alaska. Een stad die je alleen kan bereiken per boot of vliegtuig — wat het meteen een beetje het gevoel geeft van een verborgen parel ergens tussen de bergen en de natuur.
En eerlijk?
Alaska blijft ons hier elke dag opnieuw omver blazen.
De bergen, de frisse lucht, de bossen, het water… het decor leek alweer rechtstreeks uit een natuurdocumentaire te komen. Ondertussen beginnen onze gsm’s en camera’s serieus overuren te draaien. Tegen het einde van de reis zullen we waarschijnlijk 437 foto’s hebben van exact dezelfde berg… maar telkens vanuit een nét iets andere hoek. 

Voor we aan land konden, moesten we eerst “tenderen”. Dat klinkt alsof je een Tinder-profiel moet aanmaken, maar het betekent gewoon dat je met kleine bootjes van het schip naar de kade wordt gebracht. Er waren vier schepen die in Juneau aanmeerden , daarmee moest er eentje "tenderen".
Bij Virgin Voyages verliep dat natuurlijk weer supervlot. Iedereen kreeg netjes een tijdslot en voor we het wisten stonden we al aan wal. Geen chaos, geen gedrum… bijna verdacht georganiseerd eigenlijk. 
Vandaag stond namelijk een absolute topper op het programma:
Whale Watching & Wildlife Quest 
Voor onze excursie begon, kregen we eerst nog een uitgebreide veiligheidsbriefing aan boord.
Uiteraard luisterden Wim, Frieda, aandachtig...
Of toch ongeveer. 
Want eerlijk gezegd zaten onze gedachten op dat moment al ergens anders. Meer bepaald bij de walvissen die we hopelijk zouden zien opduiken.

Terwijl de gids uitlegde wat we wel en niet mochten doen aan boord, waren wij vooral aan het denken:
"Wanneer vertrekken we?"
"Waar zitten die walvissen?"
"En gaan we er vandaag écht zien?"
Toch luisterden we met een half oor mee, zoals brave toeristen dat doen.

En jawel hoor… deze keer hadden we geluk!
Al snel werden er bultruggen gespot en zodra iemand “WALVIS!” riep, veranderde de hele boot in een groep hyperactieve fotografen. Iedereen wees tegelijk in een andere richting, camera’s gingen de lucht in en er werd enthousiast geroepen alsof er een Hollywoodster voorbijzwom.

“Daar!”
“Nee nee, links!”
“Ik heb hem!”
“Te laat, hij is onder!”
Pure chaos… maar geweldige chaos. 
Naast walvissen zagen we ook allerlei ander wildlife opduiken, waardoor iedereen voortdurend op scherp stond. Zelfs Wim had vandaag  eens écht gelijk wanneer hij iets in het water zag bewegen. Een historisch moment.

Het weer werkte niet helemaal mee. Er viel af en toe wat regen, typisch Alaska eigenlijk. Maar dat was absoluut geen probleem. Op de boot kon je zowel buiten als binnen zitten en genieten van het uitzicht.

En alsof dat nog niet comfortabel genoeg was, kregen we ook een gratis drankje aangeboden. 
Dat maakt wachten op walvissen plots een stuk aangenamer.
Daarnaast werden er ook kleine toastjes geserveerd, bereid volgens een eeuwenoud lokaal recept. Zo bijzonder zelfs dat we eerst foto's maakten voordat we eraan begonnen. Prioriteiten moeten juist liggen. 
Tijdens de uitleg leerden we trouwens iets heel verrassends.
De gids liet foto's zien van de walvissen die in de regio voorkomen en vertelde hoe onderzoekers precies weten welke walvis ze zien.
Niet aan hun gezicht.
Niet aan hun grootte.
Maar aan hun staart.
Elke walvis heeft namelijk een unieke tekening en vorm aan de onderkant van zijn staartvin. Een beetje zoals onze vingerafdrukken.
Dus wanneer een walvis zijn staart boven het water steekt, kunnen onderzoekers vaak exact bepalen welk dier het is en soms zelfs al jarenlang volgen.
Best straf eigenlijk.

Terwijl wij enthousiast riepen:
"Kijk! Een walvis!"
Dachten de biologen waarschijnlijk:
"Ah ja, dat is nummer "14296". Die hebben we vorig jaar ook gezien." 
Niet veel later was het dan eindelijk zover.
De eerste walvissen lieten zich zien en plots was alle aandacht volledig verdwenen van de veiligheidsuitleg, de regen en zelfs de hapjes.
Camera's gingen omhoog.
Vingers wezen alle richtingen uit.
En volwassenen veranderden spontaan in enthousiaste kinderen.
Want hoe vaak krijg je nu de kans om een echte bultrugwalvis van dichtbij te zien?
Daarna trokken Wim en Frieda nog even de stad in op souvenirjacht. Want ja… thuiskomen zonder koelkastmagneet of een veel te dure Alaska-trui is blijkbaar geen optie meer.
Na de excursie bleef het lichtjes te regenen. Maar ook daar had Virgin alweer een oplossing voor: gewoon paraplu’s uitdelen aan iedereen zodat we droog terug naar het schip konden wandelen.
Serieus… binnenkort verwacht ik dat ze ook warme chocomelk uitdelen als het koud wordt. 
Juneau stelde opnieuw niet teleur. 

Ondertussen waren Carine en Patrick spoorloos verdwenen.
Bleek dat zij een eigen programma hadden opgesteld:
een gezellige kroegentocht door Juneau. 
Waarschijnlijk volledig in het teken van “de lokale cultuur leren kennen”, uiteraard.
Zo leerden we dat Juneau niet alleen bekendstaat om walvissen en goudzoekers, maar ook om zijn opvallende kerken. Eén van de bekendste is de historische Russische orthodoxe kerk, die eind 19e eeuw werd gebouwd en nog altijd een belangrijk symbool van de stad is. Ook andere kerken herinneren aan de pionierstijd toen goudzoekers, avonturiers en missionarissen hier hun geluk kwamen zoeken.
Daarnaast vertelde de gids ook over de brouwerijcultuur van Juneau. Alaska mag dan bekendstaan om zijn natuur, maar blijkbaar weten ze hier ook hoe ze een goed biertje moeten brouwen. De bekendste is de Alaskan Brewing Company, de eerste brouwerij die na de drooglegging opnieuw in Juneau opende en ondertussen een echte lokale trots is geworden.

Toen we later weer samenkwamen, had iedereen opnieuw fantastische verhalen. Alleen werden die van Patrick en Carine precies grappiger naarmate de avond vorderde. 
Juneau was opnieuw een topdag vol natuur, avontuur, walvissen en veel gelach.
En stilaan wordt het echt moeilijk om nog te kiezen wat nu eigenlijk het mooiste moment van deze reis is.