Avontuur in Tromsø: Regen, Kathedralen en Katamarans

Na een stevig ontbijt — het soort waarbij je je afvraagt of je nog wel kan bewegen, laat staan wandelen — trokken we eropuit. Tromsø verkennen, dat was het plan. Te land en ter zee, alsof we op expeditie waren. Alleen de lucht had andere plannen… Die vond regen namelijk een prima idee.

 

Maar hé, wij laten ons niet kisten door een beetje nattigheid. Gewapend met regenjassen, capuchons en de nodige dosis koppigheid trotseerden we de druppels en stapten dapper richting de Kathedraal. Een imposant gebouw, zelfs met regen in je ogen en een natte broek. Binnen was het droog, rustig en bijna mystiek – een oase van rust waar we even konden schuilen en stiekem ook een beetje opwarmen.

Na het kathedraalbezoekje besloten we de omgeving te verkennen. Ja hoor, nog steeds in de regen. Maar eerlijk is eerlijk: zelfs met grijze wolken en een kletsnatte jas blijft het uitzicht in Tromsø adembenemend. Bergen die stoer omhoogrijzen, water dat in de verte verdwijnt, en wij… als doorweekte toeristen die toch hun best deden om te doen alsof we genoten.

 

Maar toen gebeurde het wonder van de dag: bij het naderen van de catamaran – alsof de Noorse weergoden zelf ons wilden belonen – stopte het met regenen. Alsof iemand op een knop had gedrukt. De lucht brak open, een zonnestraaltje piepte naar beneden en we zagen zelfs een vogel die zijn regenjas weer uitdeed. Opluchting alom!

En zo vertrokken we, dobberend op het water in een catamaran, met droge kleren, goede moed en de vage geur van natte sokken nog in de neus. Tromsø had ons getest, maar wij hadden gewonnen. Nou ja… bijna dan. Onderweg zagen we ook ons schip liggen.

Na onze avontuurlijke tocht met de catamaran — wind in de haren, zonnebril op (ja, want ineens was er zon, remember?) — besloten Carine en ik dat we nog niet klaar waren met Tromsø. Nee hoor, wij gingen de stad opnieuw veroveren. Te voet dit keer. En met als nobel doel: souvenirs scoren. Magneten, sleutelhangers, misschien een mini-ijsbeer of twee. Je weet wel, die echte culturele schatten.

Onderweg viel ons oog op een schattig kerkje. “Zullen we eens binnenkijken?” dachten we. Natuurlijk was het wéér dicht. Het lijkt wel alsof alle kerken in Tromsø stiekem alleen open zijn voor mensen met een geheime toegangscode… of voor mensen die niet natgeregend zijn.

Maar goed, dan maar een mooie foto voor het thuisfront! Dus wij wachten… en wachten… tot er eindelijk eens géén auto voor dat fotogenieke kerkje stond. Klik! Eindelijk de perfecte foto. Tot we ontdekten dat we… tja… aan de achterkant van het kerkje stonden. Een muur, een klein raampje, een afvalbak… en nul kerksfeer. Architecturaal gezien: nul op tien.

Gelukkig maakten de rest van de wandeling een hoop goed. We zagen meeuwen met attitude (deze Noorse vogels hebben duidelijk geen angst voor mensen), een indrukwekkend oorlogsmonument, én – jawel – ijsberen, een eland en Trollen! Oké, het waren standbeelden, maar hé… de schrik was er even niet minder om. Vooral omdat ze levensgroot waren en om de hoek stonden. We schrokken ons bijna een hartverzakking.

Al met al: geen souvenirs gekocht, geen kerk vanbinnen gezien, maar wél veel gelachen, goed gewandeld en weer een prachtig hoofdstuk toegevoegd aan ons Tromsø-avontuur. En de achterkant van dat kerkje? Die blijft een klassieker voor in het vakantiealbum. 😄

De snoepwinkel -------->

 

<--------- De winkelstraat

De kleinste koffiebar van Tromso ---------->

In de winkelstraat van Tromsø ontdekten we een typische Noorse snoepwinkel – het soort zaakje waar je meteen weer 8 jaar oud wordt. Overal kleurige snoepjes, drop in alle vormen (zelfs in varianten waarvan we niet eens wisten dat ze bestonden), en een geur waar je spontaan tandpijn van krijgt. Uiteraard konden we het niet laten om iets lekkers mee te nemen voor onze mannen, die al richting het schip waren vertrokken. Een klein gebaar, dachten we. Lief van ons, toch?

Na deze suikerige missie vonden wij dat we wel een pauze verdiend hadden. Even rusten, benen omhoog, misschien zelfs even niets doen. Tot… pling! – een foto op onze telefoon binnenkwam.

Daar zaten ze. Onze mannen. In de bar. Elk met een cocktail in de hand. Stoelen achterover. Breed grijnzend. Alsof ze een reclame voor “De perfecte vakantie” aan het opnemen waren. En wij? Wij stonden daar met een zak vol drop, zere voeten en ineens een dringende behoefte aan onze eigen cocktail.

Rust? Die zou moeten wachten. Eerst nog even lachen… en dan op zoek naar onze eigen zetel én iets met een parasolletje erin.