“Hamburgers, metro’s en Miniatuur-wonderen – een nasleep van de cruise”

Na dagen dobberen op de open zee, meerden we op 9 juni aan in Hamburg. Maar ho, geen gehaast naar huis! De zeebenen waren nog niet helemaal verdwenen, en we vonden dat we Hamburg ook nog even een kans moesten geven. We hadden een hotel geboekt waar Carine en Patrick blijkbaar al zo vaak verbleven waren dat het personeel hen begroette met “Welkom terug!” en waarschijnlijk ook hun koffiemerk kende.

Het hotel lag strategisch geniaal: vlak bij een metrostation, want als je dan toch moet reizen, dan liefst met stijl én efficiëntie. Alleen… de kamer was nog niet klaar. Die van Carine en Patrick natuurlijk wel – vaste klanten krijgen misschien voorrang op de poetsdienst.

Geen probleem, dachten we, we storten ons gewoon meteen in het stadsleven. Patrick, onze zelfbenoemde reisleider van de dag, nam zijn rol ernstig. Hij kocht metrotickets alsof hij dat al jaren deed – misschien deed hij dat ook wel – en regelde ’s avonds zelfs de taxi’s. We verdenken hem ervan stiekem te solliciteren naar een job bij de NMBS of Uber.

En wat doe je dan als toerist-in-voorlopige-hotelballingschap? Juist: een biertje! Want Hamburg zonder een goed getapt pintje is als een cruise zonder buffet – gewoon niet compleet.

Die avond stond Miniatur Wunderland op het programma – een wonderwereld vol miniatuurtreintjes, vliegvelden en knipperende lichtjes waar zelfs de grootste mopperkont in een kind verandert.

Gelukkig gingen we pas later op de avond, want het vroege ontschepen voelde een beetje als: “Iedereen van boord! Ja, ook u met die slaapkop.” We rustten dus eerst uit en gaven onze voeten een kleine vakantie voor we tussen de miniatuurtreintjes en knipperlichtjes gingen wandelen als reuzen in een speelgoedwereld.

Op 10 juni was het dan écht zover: tijd om huiswaarts te keren. Ziggi (de kat van Carine en Patrick, diva van formaat) en Sammy (onze eigen kater met attitude) wachtten waarschijnlijk al met opgetrokken snorharen en lege etensbakjes.

Wat blijft zijn de herinneringen aan een fantastische tijd met fijne vrienden. En afgaande op hun enthousiaste verhalen (Patrick over de buffetkwaliteit per dek, Carine over de handdoekvouwkunsten van de kajuitsteward), is de kans groot dat ze nog eens meegaan op cruise.

Wordt vervolgd… misschien op de Middellandse Zee, misschien op de Rijn – maar zéker met metro, taxi en katten die ons opwachten.