10 september – Istanbul (Turkije)
Om 10 uur meerden we aan in Istanbul, waar we tot laat zouden blijven: het schip vertrok pas om 23 uur.
We hadden dus ruim de tijd om deze indrukwekkende stad te verkennen.
Vanuit de haven konden we ook de tram nemen naar het centrum, maar we kozen voor de Hop-on Hop-off bus. De halte lag bijna aan de terminal, bij halte nummer 4: Galataport.
De bus had in totaal 11 stops, en we wilden zeker nog tot aan halte 1 – Sultanahmet geraken, het eindpunt van de rode lijn.
De bussen reden helaas niet zo heel lang, wat een beetje jammer was. Een taxi nemen wilden we liever vermijden.
Eén van de dingen die we absoluut wilden zien, was het Dolmabahçe Palace. Binnen zijn we niet geweest, maar we genoten wel van een drankje op een groot terras aan het water, met een prachtig uitzicht.
Daarna reden we door tot voorbij de 15 Juli Martyrsbrug en stapten bij halte 7 over op de blauwe lijn. Die bracht ons rechtstreeks naar de Egyptian Spice Bazaar — en daar hadden we geen spijt van!
Wat een kleurenpracht en drukte! Ongelooflijk hoeveel werk die mensen hebben om al hun kruiden, noten en lekkernijen zo mooi uit te stallen.
Aan één van de kraampjes vroegen we of ze euro’s aannamen. “Ja hoor, no problem!” zei de verkoper enthousiast.
Wij dus: “Geef ons maar voor 5 euro van dat Turks fruit!”
De man wist niet wat hij hoorde 😄 — je zag hem denken: “5 euro? Weet je wel hoeveel dat is?”
Hij wisselde zelfs twee keer van doos omdat een collega verkoper zei: “Dat krijg je daar nooit allemaal in!”
En ja hoor, het bleek echt een paar kilo Turks fruit te zijn! Gelukkig wogen onze valiezen niet te veel, dus dat kon er nog net bij later.
Daarna werd het stilaan tijd om de bus terug te nemen richting oude stad. We hoorden de chauffeur zeggen dat er waarschijnlijk geen aansluiting meer was tot aan de Galataport, maar dat we altijd de tram-trein konden nemen.
Oeps… dat zouden we dan wel zien.
Wim wilde nog even langsgaan bij een oude bekende ijsjesventer (van onze vorige cruise met de NCL VIVA), maar toen we daar aankwamen hoorden we plots:
“The last bus to Galataport!” 🚍
Die bus had zelf wat vertraging door het verkeer — en wat een mierennest is dat daar in Istanbul! We sprongen dus snel op, en het bezoekje aan de ijsjesman ging deze keer niet door.
Terug in de Galataport bleek dat er daar ook nog van alles te doen was. We aten er een stuk taart (zeg maar: stuk taart!🍰) en dronken een verfrissende, zelfgemaakte limonade in een heel chique zaak. We waren er duidelijk niet de enigen.
Achteraf hoorden we dat de Belgen uit Zwijndrecht daar verloren gelopen waren — zo groot is het daar dus!
Ik had gelukkig meteen gezien hoe we terug naar het schip moesten.
Zij wilden op eigen houtje nog de Blauwe Moskee bezoeken, maar dat is blijkbaar niet gelukt. Ik had hen nog voorgesteld om met ons mee te gaan met de bus, en ze hadden geen kaart van de route. (Ik had die zelf meegenomen uit de doos op de bus — altijd handig! 😉)
Hieronder zie je de vriendelijke verkoper van het Turks fruit !(in oranje t-shirt)
Wim staat trouwens nog met zijn vijf euro in de hand .
Hieronder de chique zaak in de Galataport
Maak jouw eigen website met JouwWeb